Max voelt zich gerustgesteld. Als tijd hier anders werkt, dan is hij misschien helemaal niet zo lang weg als het voelt. Dat geeft rust in zijn buik. Hij haalt even diep adem en denkt na. Dan komt er een gedachte bij hem op. Als Sam en Ian Intty kennen en zij hier ook is geweest, dan moet het water haar ook hebben meegemaakt.
Max kijkt naar het water en aarzelt even.
“Mag ik het water iets vragen?”
Sam glimlacht en knikt. “Ja, natuurlijk. Als je met je hele hart iets denkt en dat aardig is, helpt het water je graag.”
Max knikt langzaam, sluit zijn ogen en denkt heel hard aan Intty. Aan hoe ze lacht, aan wat ze altijd tegen hem zegt, en hoe hij haar mist.
Dan opent hij zijn ogen. Voorzichtig pakt Max zelf een kopje en schept water uit het bad. Hij loopt naar het apparaat en zet het erin. Samen kijken ze toe hoe het water bevriest. De ruimte is stil terwijl ze wachten. Het bevroren water wordt onder de microscoop gelegd en langzaam verschijnt er een beeld op het scherm. Eerst vaag, dan steeds duidelijker. Een vorm. Een omtrek. Het lijkt op een poort.
Max fronst.
“Een poort?”
Naast hem beginnen de ogen van Sam en Ian te glinsteren. Ze kijken elkaar aan en hoeven niets te zeggen. Het is meteen duidelijk dat zij dit herkennen. Max kijkt van de één naar de ander.
“Eh… jongens?”
Sam draait zich naar hem toe met een brede glimlach.
“Kom, Max.”
Ian knikt enthousiast.
“Volg ons.”
Max staat op, nog een beetje onzeker.
“Waar gaan we heen?”
De tweeling kijkt hem tegelijk aan.
“Atlantis.”
Ze lopen met z’n drieën door een lange gang en gaan steeds dieper ondergronds. Max merkt dat hij nog steeds gewoon kan ademen, ook zonder bel. Dat voelt inmiddels bijna normaal, al blijft het ergens ook bijzonder.
Onderweg komen ze kleine krabbetjes tegen die zijwaarts over de wanden lopen. Hun pootjes tikken zacht tegen de steen. Verderop ziet Max zeesterren die langzaam radslagen maken, alsof ze een spelletje spelen in het water. Hij moet er even om glimlachen.
De gang lijkt eindeloos, maar dan verschijnt er in de verte iets groots. Naarmate ze dichterbij komen, ziet Max het beter. Een enorme deur. De deur is rijk versierd en bezaaid met fonkelende stenen in allerlei kleuren. Ze glinsteren zacht in het licht.
De stenen doen Max meteen denken aan de stenen van de cirkel in het bos, de plek waar hij Terra heeft ontmoet. Even voelt hij datzelfde tintelende gevoel in zijn handen.
Sam blijft staan voor de deur.
“Dit is de deur naar Atlantis.”
Max kijkt er vol verwondering naar terwijl Sam verder vertelt. Atlantis lag heel lang geleden boven water, zegt hij. Het was een eiland en de mensen die daar woonden waren anders dan de mensen die nu boven water leven.
“Ze konden praten met hun gedachten,” zegt Sam, “maar ook gewoon met hun mond.”
Max glimlacht.
“Handig als je iets geheim wilt houden.”
Ian grijnst en knikt.
“Ze hadden bijzondere krachten,” zegt Sam. “Wist je trouwens dat kinderen dat ook nog hebben?”
Max kijkt hem nieuwsgierig aan.
“Vaak verdwijnen die krachten als mensen volwassen worden,” zegt Ian. “Mensen denken dan dat het fantasie is.”
Sam kijkt Max rustig aan.
“Maar kinderen voelen in hun hart dat het wél echt kan.”
Max voelt iets warms in zijn borst.
Dan loopt Ian naar de deur en begint aan de sloten te draaien. Het zijn er meerdere. Bij elk slot dat opengaat, licht een steenkristal op. Eén voor één beginnen de stenen te stralen en vullen ze de gang met gekleurd licht.
Het is werkelijk een prachtig gezicht.
Als de laatste steen wordt verlicht, klinkt er een zware klap. Het klinkt alsof er iets groots achter de deur opzij wordt geschoven en de grond trilt een beetje onder Max zijn voeten. Langzaam komt de deur in beweging en heel langzaam wordt de opening groter. Max houdt zijn adem in terwijl hij kijkt.
Wat hij dan ziet is misschien wel het mooiste dat hij ooit heeft gezien.
Ze stappen door de deur en komen in een ronde torenkamer. De wanden zijn bekleed met goud, zilver en diamanten en alles fonkelt en schittert. Het licht weerkaatst alle kanten op. Max draait langzaam een rondje en zijn mond valt open.
Voorzichtig loopt hij naar een grote opening in de toren en kijkt naar buiten. Daar ligt Atlantis. Het lijkt op een eiland onder water, maar ook weer niet, alsof het beschermd wordt door een enorme koepel. Het eiland bestaat uit ringen van land met daartussen water en in het midden van die ringen ligt het centrum. De gebouwen zijn wit, rood en zwart en hebben ronde vormen. Alles ziet er tegelijk oud en levend uit. Max blijft staan en kijkt met open mond naar het uitzicht.
Dan verbreekt Ian de stilte.
“Wij zijn nu in de toren van Poseidon.”
Max kijkt hem even aan, maar zijn blik gaat al snel weer naar buiten.
“Maar we moeten naar zijn tempel.”
Sam wijst naar de verte.
“Kijk… daar.”
Ze kijken alle drie naar een berg die verderop ligt. Hoog en krachtig steekt hij boven de stad uit. Op de top staat een enorme tempel die Max meteen herkent.
“Die ken ik… uit de geschiedenisboeken over Griekenland van school.”
Voor de tempel staat een gigantisch beeld van de zeegod Poseidon op een wagen met paarden, alsof hij zo de zee in kan rijden.
Sam wijst naar een andere deur in de toren.
“Die moeten we nemen om naar beneden te gaan.”
Ze lopen ernaartoe en beginnen aan een lange trap die naar beneden leidt. Terwijl ze afdalen, blijft Max zijn ogen uitkijken. Overal om hem heen ziet hij details in de muren, glinsterende stenen en kleine stromingen van water die langs de wanden bewegen.
Beneden aangekomen kijkt Max om zich heen.
“Maar… woont hier dan niemand meer?” vraagt hij.
Ian kijkt hem even aan en begint te vertellen.
“Atlantis was ooit een van de meest bijzondere plekken op aarde,” zegt hij rustig. “Volgens oude verhalen, die ook door mensen zijn opgeschreven, was het een groot en machtig eiland dat lang geleden boven water lag.”
Max luistert aandachtig.
“Een filosoof, Plato, heeft erover geschreven,” gaat Ian verder. “Hij vertelde dat Atlantis een rijk was met prachtige steden, slimme mensen en een sterke band met de zee. Het lag voorbij een plek die jullie nu de Straat van Gibraltar noemen. En de stad zelf was opgebouwd uit ringen van land en water… net zoals jij net hebt gezien.”
Max knikt langzaam.
“De mensen hier leefden eerst in balans,” zegt Sam. “Ze waren wijs en zorgden goed voor elkaar en voor de natuur. Ze konden veel… misschien wel meer dan mensen nu.”
Ian kijkt even naar de grond en gaat dan verder.
“Maar dat veranderde,” zegt hij. “Ze werden steeds rijker en machtiger. En langzaam begonnen ze te vergeten wat echt belangrijk was.”
Max voelt dat het verhaal serieuzer wordt.
“Ze wilden meer,” zegt Sam zacht. “Meer land. Meer macht. Meer controle. Soms ten koste van anderen.”
Ian knikt.
“En dat zie je nog steeds bij mensen,” zegt hij. “Kijk maar naar de geschiedenis. Er is altijd wel ergens oorlog. Vaak omdat iemand iets wil hebben wat van een ander is.”
Max denkt even aan school. Aan verhalen die hij heeft gehoord.
“Toen raakte Atlantis uit balans,” zegt Sam. “De mensen luisterden niet meer naar hun hart, maar alleen nog naar wat ze wilden hebben.”
Ian kijkt Max recht aan.
“En wanneer dat gebeurt… gaat het nooit lang goed.”
Het is even stil.
“Op een dag,” zegt Ian, “werd Atlantis getroffen door zware aardbevingen en enorme golven. In korte tijd… verdween het hele eiland onder de zee.”
Max slikt.
“Alles weg?” vraagt hij zacht.
Sam knikt.
“Volgens het verhaal wel. In één dag en één nacht.”
Max kijkt om zich heen. Naar de stad. Naar alles wat hij ziet.
“Maar… het is er toch nog?” zegt hij.
Ian glimlacht een beetje.
“Niet alles is verdwenen,” zegt hij. “Sommige dingen blijven bestaan. Vooral wat met het hart is gemaakt.”
Sam legt een hand op zijn borst.
“Dat is ook de les van Atlantis,” zegt hij rustig. “Leef vanuit je hart. Zorg voor anderen en voor de wereld om je heen.”
Ian vult hem aan.
“Want als je alleen maar denkt aan wat je zelf wilt… raak je uiteindelijk alles kwijt.”
Max voelt de woorden binnenkomen. Dieper dan alleen in zijn hoofd.
Luister hier naar 'de Knuffel van je hart' meditatie voor het hart. Je hart is wijs en verteld je vaak of je blij bent of verdrietig. Ook geeft je hart wijze raad. Je hart is je beste vriend.